In de eerste week van de zomervakantie ging mijn dochter op ponykamp. Ze keek er al weken naar uit. Een hele dag buiten. Tussen de paarden. Samen met vriendinnen. Bewegen, lachen, spelen... Ik dacht eigenlijk: wat heerlijk, hier zal ze vast van opladen na alle drukke schoolweken.
Maar het tegenovergestelde gebeurde.
Aan het einde van de eerste dag was ze moe, prikkelbaar en snel geïrriteerd. Haar concentratie was ver te zoeken en 's avonds kon ze moeilijk in slaap komen. Na een paar dagen leek het alsof er helemaal geen afspraak meer met haar te maken was. Ze was druk, chaotisch en alles leek haar te veel. Misschien herken je dit ook wel bij jouw kind.
Je hebt samen een ontzettend leuke dag gehad. Er is niets vervelends gebeurd. En toch lijkt je kind steeds verder uit balans te raken. Dat kan heel verwarrend zijn. Want als iets leuk is, waarom reageert je kind dan zo?
Het emmertje liep gewoon over
Vaak denken we dat alleen nare gebeurtenissen spanning veroorzaken. Ruzie, verdriet, teleurstelling of stress.
Maar ook leuke ervaringen vragen veel van het zenuwstelsel.
Nieuwe indrukken.
Nieuwe mensen.
Andere regels.
Veel geluid.
Veel beweging.
Heel veel plezier.
Het brein en het zenuwstelsel zijn de hele dag bezig om al die informatie te verwerken. Juist na de laatste drukke schoolweken zat het emmertje van mijn dochter eigenlijk al behoorlijk vol. Het ponykamp was helemaal niet het probleem. Het waren simpelweg nóg meer indrukken die erbij kwamen. Op een gegeven moment gaf haar lichaam eigenlijk één duidelijke boodschap:
"Er kan nu even niets meer bij."
Gedrag is vaak een signaal
Vanaf het moment dat ik dat besefte, keek ik heel anders naar haar gedrag.
Ik dacht niet meer:
"Waarom doe je zo?"
Maar ik vroeg mezelf af:
"Wat heeft haar zenuwstelsel vandaag allemaal moeten verwerken?"
En alleen die andere vraag veranderde al veel. Niet omdat haar gedrag meteen verdween. Maar omdat ík beter begreep wat er gebeurde. Daardoor kon ik rustiger blijven, mijn verwachtingen aanpassen en haar geven wat ze op dat moment nodig had.
Waarom ik ouders hierover blijf vertellen
In mijn praktijk zie ik dit heel vaak. Kinderen die na een verjaardag, schoolreisje, speelafspraak of sportdag ineens ontploffen. Ouders denken dan soms dat hun kind zich aanstelt, koppig is of expres moeilijk doet. Maar heel vaak is het zenuwstelsel simpelweg overbelast. Het lichaam zegt eigenlijk:
"Ik heb tijd nodig om alles te verwerken."
Wanneer je dat leert herkennen, verandert er iets fundamenteels. Je kijkt niet alleen naar het gedrag, maar ook naar wat er onder dat gedrag gebeurt. En juist daar ontstaat ruimte voor meer begrip, meer rust en uiteindelijk ook meer verbinding.
Begrijpen gaat vóór oplossen
Dat is precies waarom ik zoveel vertel over het zenuwstelsel. Niet omdat elk probleem direct opgelost moet worden. Maar omdat begrip de basis is van goede begeleiding. Wanneer je begrijpt waarom je kind reageert zoals het reageert, kun je beter inschatten wat het op dat moment nodig heeft. Soms is dat beweging. Soms diepe druk. Soms juist rust en weinig prikkels. En soms is het simpelweg de veiligheid van een ouder die begrijpt dat het emmertje even overloopt. Dat verandert niet alleen iets voor je kind. Het verandert ook iets in jou als ouder. En vaak is dát het begin van meer rust in huis.
Herken je dit bij jouw kind?
Reageert je kind juist na leuke dagen heftiger dan je zou verwachten? Dan is de kans groot dat het niet gaat om onwil, maar om een zenuwstelsel dat te veel indrukken te verwerken heeft.
Juist wanneer je leert kijken naar wat er onder het gedrag gebeurt, kun je je kind geven wat het écht nodig heeft.
Reactie plaatsen
Reacties