Ken je dat moment?
Je zegt voor de derde of misschien zelfs de vijfde keer: "Doe je schoenen eens aan."
Je bent niet boos. Je vraagt het rustig. Misschien leg je zelfs uit waarom het belangrijk is dat jullie nu echt moeten vertrekken.
En toch...
Er gebeurt niets.
Sterker nog, je kind lijkt alleen maar bozer te worden. Misschien krijg je een grote mond terug, begint het te huilen of loopt het juist weg. Voor je het weet ontstaat er ruzie over iets wat eigenlijk helemaal niet zo groot was.
Op zulke momenten denken veel ouders: Waarom luistert mijn kind nou gewoon niet?
Het is een logische gedachte. Toch is dat vaak niet de vraag die je jezelf op dat moment hoeft te stellen.
Komt jouw boodschap eigenlijk nog wel binnen?
Wanneer je kind een drukke dag achter de rug heeft, veel indrukken heeft opgedaan of al langere tijd spanning opbouwt, kan het brein zo druk zijn met alles wat het nog aan het verwerken is, dat er nauwelijks ruimte overblijft voor nieuwe informatie.
Dat betekent niet dat je kind niet wil luisteren.
En ook niet dat je kind expres dwars doet.
Het betekent vooral dat de opdracht die jij geeft, op dat moment niet meer goed verwerkt kan worden. Hoe voller het emmertje van je kind zit, hoe moeilijker het wordt om nieuwe informatie toe te voegen. Het brein is dan vooral bezig met alles wat er al gebeurt en heeft moeite om daar nóg iets bij te nemen.
Waarom harder praten meestal niet helpt.
Wanneer je merkt dat je kind niet reageert, is het heel begrijpelijk dat je de opdracht nog een keer geeft. En als dat niet werkt, vaak nog een keer.
Soms wordt je stem iets luider of merk je dat je zelf ook geïrriteerd raakt. Dat is heel menselijk.
Maar juist op zo'n moment helpt méér herhalen vaak niet.
Niet omdat jij iets verkeerd doet, maar omdat de manier waarop je probeert je kind te bereiken niet meer aansluit bij wat het brein van je kind op dat moment aankan.
Hoe kun je je kind wél bereiken?
Sinds ik hier bewuster op let, probeer ik eerst weer echt contact te maken voordat ik de opdracht opnieuw geef.
Ik noem de naam van mijn kind en wacht tot ik merk dat de aandacht weer even bij mij is. Soms helpt het om even oogcontact te maken. Soms leg ik een hand op een schouder of voer ik de eerste stap van de opdracht samen uit.
Pas daarna geef ik de opdracht opnieuw.
Niet omdat dit altijd direct werkt.
Maar omdat de kans veel groter is dat mijn boodschap ook daadwerkelijk binnenkomt.
En als er geen haast is?
Natuurlijk zijn er ook momenten waarop je niet direct weg hoeft. Juist dan kan het waardevol zijn om jezelf af te vragen:
"Heeft mijn kind misschien eerst even tijd nodig om alle indrukken te verwerken?"
Sommige kinderen hebben behoefte aan beweging. Anderen willen juist even knuffelen, een boek lezen of rustig alleen spelen.
Er is geen standaardoplossing die voor ieder kind werkt.
Maar wanneer je nieuwsgierig wordt naar wat jouw kind op dat moment nodig heeft, verandert er vaak al iets.
Achter gedrag zit vaak een behoefte.
Dat is misschien wel de belangrijkste boodschap die ik ouders wil meegeven.
Wanneer je kind niet reageert op een opdracht, hoeft dat niet meteen te betekenen dat het niet wil luisteren. Soms laat het gedrag vooral zien dat het brein even overbelast is.
En juist wanneer je dát leert herkennen, kun je anders reageren.
Niet door de grens los te laten, maar door eerst te zorgen dat je boodschap weer binnen kan komen.
Want pas als je kind jou weer kan horen, wordt het ook mogelijk om samen verder te gaan.
Herken je dit?
Heb jij ook weleens het gevoel dat je dezelfde opdracht vijf keer moet herhalen voordat je kind reageert? Misschien is de vraag dan niet: "Waarom luistert mijn kind niet?"
Maar:
"Hoe kan ik ervoor zorgen dat mijn boodschap weer binnenkomt?"
Dat ene verschil in kijken, maakt vaak al een wereld van verschil.
Reactie plaatsen
Reacties